خداوند میفرمايد:ای فرزند آدم تو را در شکم مادرت قرار دادم و صورتت را پوشاندمتااینکه از رحم متنفرنگردیصورتت رابه سمت پشت مادرت قراردادم تا بوی غذا و معده تو را نيازارد!برایت متکا درسمت راست و چپ قراردادم که در راست کبد ودر سمت چپ طحال ميباشد تا بيارامی.بر تو در شکم مادرنشست وبرخاست را آموزش دادم.غير از من را توانايی چنین کاری هست؟وقتی مدت حمل به پایان رسيد ومراحل آفرينشت تکمیل گرديد،برفرشته مامور بر ارحام امرکردم که تورا از رحم خارج وبا نرمش بالهایش به دنيا وارد کند.دندانی که چیزی راريز کند نداشتی!دستی که بگيرد و قبض کند نداشتی!قدم و گامی برای سعی ور

اینقد پرتم از نوشتن که بعد از سالها تازه چند روز پیش یه خودکار خوش دست خریدم . اینکه نمینویسم رسما مغزم و خاک خورده . شاهدم دفترچه ی گلدار روی طاقچه ست که 3 سال پیش خریده بودم برای کمی تنفس این ذهن بیچاره ی یتیم .بلاتکلیف بین وسایل و کتاب ها...دفترچه گلدار دخترونه الان پرشده از خط خطی های پریماه 2 سال و نیمه از تهران. دیروز که داشتم بیان مسئله پروپوزال نقش رسانه های جمعی بر افزایش جمعیت رو توی تقویم سال 94 مینوشتم احساس خیلی بدی داشتم ازینکه چرا اینقد بدخط و خرچنگ قورباغه مینویسم. درست مثل زبان انگلیسی که فراره دستخط خوب هم به طرز عجیب غریبب به فرام

بعد از 27 سال،امسال تعطیلات نوروز و خونه می مونیم.. کلا انگار کسی دل و دماغ رفتن نداره... ماهم همینطور.. در یه اقدام خودخواهانه به جاری ها و خواهرشوهر زنگ زدم و بعد از احوال پرسی و خش و بش .. از برنامه تعطیلات پرسیدم... هیچ کس حوصله رفتن به ایلام و نداشت . همه هم میخواستند چند روزی برن و زود برگردن فقط به خاطر مادر و حاجی این یعنی فقط چند روز دورهمی محدود و بعد تنهایی میزبانها ... روح خبیث من گفت خب بچه ها بیاین ما نریم . اونا بیان..و اینگونه شد که امسال ما همینجا سال رو تحویل میکنیم... ببینیم امسال ،سال قرار ما هست یا نه!

تنها یک روز مونده به تمام شدن 93... سال عجیب غریبی بود پر از تجربه های دسته اول... این روزها یک جوریم.. انگار بغض این یکسال بی رفیق رو این دوهفته ی آخر به تنهایی به دوش کشید.درست از 16 اسفند ... وقتی عکس امیر عباس و دیدم. درست وقتی جای بغل گرفتن خودش تبلتم و بغل گرفته بودم. یا اینکه 10 روز بعد این تکنولوزی های خاک برسر جای اینکه 26 اسفند و نشون بدن روزها رو پس و پیش نشون دادن.. این روزها یک جوریم. انگار اصلا حواسم به این روزها نیست.. اصلا اسم روزها رو حتی فراموش کردم چه برسه به شماره شون و ... از دیروز ناجورترم... اینکه این اشتباه منو و تقویمای ابکی باعث شده رفیق غصه

چقدرررررر دلم برای اینجا تنگ شده بود....

دوساله وبلاگ و مثلا بردم به سرور جدید ولی دل و دماغ نوشتنم نیست ..باید شروع کنم ....

و همچنین لعنت به ااین ینستاگرام و اختلالات بلاگفایی که مارو از وبلاگمون انداخت ....